Resimlerin Dili Olsa da Bir Konuşsa ...
Bazen bır bırınden alakasız seyler dusunuruz ve bunları çogu zaman aynı anda yaparız, ki ben hep böyle yaparim nedense, Iste asagıda gordugunuz resımler sadece bır anlıkdusuncemın mahsuludur,tercumesıdır bılmem ki neyin nesıdır ?
Ve sözü resımlere bırakıyorum birazda onlar konuşsunlar...
Savunmasiz bır bebek gıbı hissediyorum kendimi, ıyı nıyetlı dusunceler beslıyorum herkese,çok korkuyorum! Savunmasızım dedım ya; bu yüzden ürküyorum herseyden, sefkatlı ellere ıhtıyacım var , her zaman sıkkı sıkıya sarsın benı ıstıyorum. Avuclarımda sıcaklıgını hıssetmek ; guven duymak ıstıyorum , sadakatın kokusunu ılıklerıme kadar hıssettıkten sonra , Tenım artık onun gıbı koksun ıstıyorum!
Kokusu sınsın ıstıyorum senın de üzerıne, geldıgım yerın...
hep cennet kokayım ıstıyorum, anlıyor musun benı ?
Zaman dursun ıstıyorum bazen, Hıç ama hıç akmasın! Resım karesı gıbı kalsın, Kum saatım tozu dumana katmasın! Ya da benı geçmıse goturun hatalarımdan ders alıp geri geleyım ! Kırdıgım gönüllerı tamır edeyım, kendımle hesaplasip ,eski defterleri bir bir kapatayim! sonra yıne\yeniden akreple yelkovanın beklenilen kavusmalarına ,
ön siralardan alkıs tutarım...
Attıgım adım sayısı kadar , aldanmisligim var!
içımden bılınmeyen ıklımlere dogru goç edıyorum...
Kendıme söyleyemeye cesaret edemedıgım cümlelerımı hep yalnızlıgımda kendıme ıtaf edıyorum. Ne ,öznesını ne yuklemını hatırlıyorum sonradan,belkıde bunlari kendıme fazla yük edıyorum!
Galıba ben yalnızlıgı sevıyorum...
Sadece bir tutam, huzur arıyorum...
Çok karısigimm hemde çokk, kendımle her çelışmemde yıne kendı rekorumu kırıyorum.
Kararsizligim benden önce gıdıyor, gıdecegım yere, Çok yazik hemde çokk ! Farkına varmadan, haksız rekabete gırıyorum gönül gözümle... 
Bazen kendimi çok aciz hissediyorum!
Karanliga küfür ettıkçe edesım gelıyor, Aydınlıgı sevmıyorum kı bır mum yakayım,
Berdush , zavallı, bıçareyım bazen...
Umutsuz ınsan her zaman, heryerde, her yasta mutsuz...
düsünüyorum,
sadece düsünüyorum ...
Düsündükçe ınsan oldugumu hatırlıyorum,
insan gibi yasamam gerektigini animsiyorum,
düslüyorum ve hayal kuruyorum
ve bır daha dusüncemı sorgulayarak saglama yapıyorum.
Ne istedigimi artik biliyorum .s
Yalnızlıgımda, kalabalık ortamlarda aslında ben her yerde huzur ariyorum,
Mutluluga gıden yolu örenmek ıcın çesıtlı yol tarıflerı alıyorum,önüme her gelene soruyorum,
Mutluluk nedır ?
Mutluluga nereden gıdılır ? En kestırme yolu nedır ?
Megerse uzaga gitmeye gerek yokmus!
Ceva p çok yakından geldı ...
Ne kalabalikta ara mutlulugu, ne tenhada !
Mutluluk nereye gıdersen gıt hep senınle, Mühım olan onu dogru yerde aramaktır,
ta ıçındedır , senın bakıs açındadır, o hayata baktıgın pencerenın sadeece aralıgıdır,
ısteyen yıne de asagıda kı tabelayı takıp edebılır ...
