Gün bitti

 

Olduramadım hiçbir şeyi,

Hep kaldı yarım.

Masada kitap, elimde ayraç hazır;

Başladığım hiçbir iş bitmez yarın.

Gün bitti,

Gece sabaha çok yakın.

Bitirdiğim şeyler de var elbet:

Hevesim ve sabrım...

Misalih

Gelgit

 

Öyle sessiz gitti ki,

kalmasam yokluğun bile duyulmayacaktı...

Bir kapı aralığında unutulmuş nefesin,

adımların bile geride bir iz bırakmadı.

Ardına bakmaya, fırsat vermedin.

kelimeleri seferber eder; 

gitme! Bize yazık etme,kal derdim .

ama dilimin ucunda bir veda yarım kaldı...

Görünmez ama dokunsan anlaşılacak bir yokluk var içimde,

Adı elveda da olsa,

son bir anımız kalsaydı,

hayallerim böyle boynu bükük durmazdı

Gitme kal ! Diyecek bir bakış eksik kaldı...

 

Zaman akıp gitti, ve sonra durdu, 

bu evde, bu sokakta.

Saatlerin bile durduğu,

soluksuz bir boşluk kaldı.

Duvara sinen gölgemin üzerinde

asılı bir resmimiz duruyor.

Resmi taşıyan çivi yorgun,

kendi gibi resim de yana kaymış, 

nasıl bir solgun...

Ben bu dünyada, 

o koca duvarda ,yalnız kalmış.

Acım ağır gelirse affet beni;

bu yükü taşımak çivi ,artık sana kalmış...

Var olmanın o ağır sükûnetinde...

Oysa ben buradayım.

Gidene mi zor, şimdi kalana mı?

Gitmek mi kolay, kalmak mı?

Bir acı paylaşılacaksa,

herkes hak ettiğini almalı.

Misalih

〔Salih Yıldırım〕

 09.11.2026

Ne içindeyim zamanın

 

Ne içindeyim zamanın,

Ne de büsbütün dışında;

Yekpare, geniş bir anın

Parçalanmaz akışında.

Bir garip rüya rengiyle

Uyuşmuş gibi her şekil,

Rüzgarda uçan tüy bile

Benim kadar hafif değil.

Başım sükutu öğüten

Uçsuz bucaksız değirmen;

İçim muradına ermiş

Abasız, postsuz bir derviş.

Kökü bende bir sarmaşık

Olmuş dünya sezmekteyim,

Mavi, masmavi bir ışık

Ortasında yüzmekteyim.”

Şiir : Ahmet Hamdi Tanpınar 

Ne içindeyim zamanın 

https://youtube.com/shorts/wbeoCwJktsQ?si=rJS_zbVkL_rutJqV

Efkâr bu

 

Efkârım ve ben,

yine buluştuk hava kararınca,

el ayak çekilince oturduk

yine aynı masaya.

Yaktık mumumuzu, demledik çayımızı, sardık tütünümüzü;

Keyfimiz nasıl yerinde hiç sorma!

Mum bitmek üzere ama direniyor,

Acıyor sanıyorum halimize.

Masamıza renk katıyor.

Ben anlatıyorum yine,

Efkâr bu ;

O hep dinliyor;

Dağılmıyor, sözümü ise hiç kesmiyor...

- "Vefasız insanlar, hayat acımasız,

Mutlu olmaya yok mu şansımız?

Hayat bize de bir gün gülecek, göreceksin" diyorum.

Masadaki mumun cılız ışığı,

raks ederek son bir görsel şölen sunuyor ,

yoksun hayallerim gibi,

oda birden sönüyor...

Misalih

02.11.2026