Gelgit

 

Öyle sessiz gitti ki,

kalmasam yokluğun bile duyulmayacaktı...

Bir kapı aralığında unutulmuş nefesin,

adımların bile geride bir iz bırakmadı.

Ardına bakmaya, fırsat vermedin.

kelimeleri seferber eder; 

gitme! Bize yazık etme,kal derdim .

ama dilimin ucunda bir veda yarım kaldı...

Görünmez ama dokunsan anlaşılacak bir yokluk var içimde,

Adı elveda da olsa,

son bir anımız kalsaydı,

hayallerim böyle boynu bükük durmazdı

Gitme kal ! Diyecek bir bakış eksik kaldı...

 

Zaman akıp gitti, ve sonra durdu, 

bu evde, bu sokakta.

Saatlerin bile durduğu,

soluksuz bir boşluk kaldı.

Duvara sinen gölgemin üzerinde

asılı bir resmimiz duruyor.

Resmi taşıyan çivi yorgun,

kendi gibi resim de yana kaymış, 

nasıl bir solgun...

Ben bu dünyada, 

o koca duvarda ,yalnız kalmış.

Acım ağır gelirse affet beni;

bu yükü taşımak çivi ,artık sana kalmış...

Var olmanın o ağır sükûnetinde...

Oysa ben buradayım.

Gidene mi zor, şimdi kalana mı?

Gitmek mi kolay, kalmak mı?

Bir acı paylaşılacaksa,

herkes hak ettiğini almalı.

Misalih

〔Salih Yıldırım〕

 09.11.2026