Efkârım ve ben,
yine buluştuk hava kararınca,
el ayak çekilince oturduk
yine aynı masaya.
Yaktık mumumuzu, demledik çayımızı, sardık tütünümüzü;
Keyfimiz nasıl yerinde hiç sorma!
Mum bitmek üzere ama direniyor,
Acıyor sanıyorum halimize.
Masamıza renk katıyor.
Ben anlatıyorum yine,
Efkâr bu ;
O hep dinliyor;
Dağılmıyor, sözümü ise hiç kesmiyor...
- "Vefasız insanlar, hayat acımasız,
Mutlu olmaya yok mu şansımız?
Hayat bize de bir gün gülecek, göreceksin" diyorum.
Masadaki mumun cılız ışığı,
raks ederek son bir görsel şölen sunuyor ,
yoksun hayallerim gibi,
oda birden sönüyor...
Misalih
02.11.2026
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder